ต้นกำเนิดและวิวัฒนาการของเทคนิคการสวนท่อสวนแบบไม่ต่อเนื่องแบบสะอาด

เทคนิคการใส่สายสวนเป็นระยะเพื่อทำความสะอาดกระเพาะปัสสาวะได้รับการยอมรับจาก International Continence Society ว่าเป็นวิธีที่นิยมใช้ในการล้างกระเพาะปัสสาวะและเป็นการรักษาที่สำคัญสำหรับกระเพาะปัสสาวะที่เกิดจากระบบประสาท ในปี พ.ศ. 2387 นักวิชาการชาวเยอรมัน สตรอมมีเยอร์ ได้เสนอแนวคิดของการใส่สายสวนเป็นระยะ (IC) เป็นครั้งแรก ซึ่งเป็นวิธีการรักษาที่เกี่ยวข้องกับการชลประทานกระเพาะปัสสาวะตามกำหนดเวลา และการนำปัสสาวะออกจากผู้ป่วยที่ติดเชื้อทางเดินปัสสาวะออกจากร่างกาย ในปี 1901 มอร์ตันเสนอว่าผู้ป่วยที่มีอาการบาดเจ็บที่ไขสันหลังควรใช้สายสวนที่ปลอดเชื้อเพื่อล้างกระเพาะปัสสาวะ ในช่วงทศวรรษปี ค.ศ. 1920 ได้มีการแนะนำสายสวนโฟลีย์แบบเติมอากาศด้วยการฉีดขึ้นรูปด้วยความดัน ดังนั้น วิธีการใส่สายสวนแบบถาวรในระยะยาวผ่านทางท่อปัสสาวะหรือเหนือกระดูกหัวหน่าวจึงเริ่มมีการใช้กันอย่างแพร่หลาย

อย่างไรก็ตาม การใส่สายสวนปัสสาวะผ่านทางท่อปัสสาวะเป็นเวลานานอาจทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนได้หลายอย่าง เช่น ท่อปัสสาวะอักเสบ นิ่ว การอุดตันของสายสวน ทำให้การระบายน้ำไม่ดี การรั่วไหลรอบสายสวน และการพังทลายของคอกระเพาะปัสสาวะและท่อปัสสาวะ นอกจากนี้ยังสามารถเพิ่มความเสี่ยงของมะเร็งเซลล์สความัสได้

แม้ว่าการผ่าตัดกระเพาะปัสสาวะเหนือหัวหน่าวจะดีกว่าการใส่สายสวนท่อปัสสาวะในการป้องกันการกัดเซาะของท่อปัสสาวะและคอกระเพาะปัสสาวะ และลดความเสี่ยงของการอักเสบของท่อน้ำอสุจิ โรคออร์ไคติส และท่อปัสสาวะตีบตัน แต่การผ่าตัดกระเพาะปัสสาวะเหนือหัวหน่าวเป็นกระบวนการที่ลุกลาม และการที่ท่อสโตมาอยู่เป็นเวลานานจะทำให้เกิดความไม่สะดวกอย่างมากต่อชีวิตของผู้ป่วย

ในปี 1935 มันโรจากบอสตันใช้วิธีการชลประทานกระเพาะปัสสาวะเป็นระยะๆ เพื่อฟื้นฟูความสามารถในการกระเพาะปัสสาวะตามปกติของผู้ป่วยที่มีกล้ามเนื้อกระตุกที่คลายตัว ในปี 1944 แพทย์ชาวเยอรมัน-ยิว ลุดวิก กุตต์มันน์ ได้ก่อตั้งศูนย์การบาดเจ็บที่ไขสันหลังแห่งชาติในสหราชอาณาจักร ในไม่ช้าเขาก็ค้นพบว่าการใส่สายสวนปัสสาวะอย่างต่อเนื่องและการผ่าตัดกระเพาะปัสสาวะเหนือหัวหน่าวไม่ได้ช่วยลดการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะ (UTI) ได้ ในปีพ.ศ. 2490 ลุดวิก กุตต์มันน์ เสนอแนวคิดของการใส่สายสวนแบบปลอดเชื้อเป็นระยะ ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการนำแบคทีเรียเข้าไปในกระเพาะปัสสาวะในระหว่างการใส่สายสวน ในปีพ.ศ. 2509 เขาได้ตีพิมพ์บทความที่อธิบายผลของการใส่สายสวนเป็นระยะ ๆ แบบปลอดเชื้อในการรักษาผู้ป่วย 476 รายที่มีภาวะกระเพาะปัสสาวะอักเสบภายหลังการบาดเจ็บที่ไขสันหลัง ในจำนวนนี้มีผู้ป่วย 409 รายที่มีอาการ เช่น การติดเชื้อทางเดินปัสสาวะ กรดไหลย้อน ภาวะน้ำไหลย้อน และนิ่วในปัสสาวะมีการปรับปรุงอย่างมีนัยสำคัญ

ดร.แจ็ค ลาพิเดส จากสหรัฐอเมริกา ค้นพบว่าสาเหตุหลักของการติดเชื้อในระบบทางเดินปัสสาวะคือความดันที่เพิ่มขึ้นในกระเพาะปัสสาวะของผู้ป่วยโรคกระเพาะปัสสาวะที่เกิดจากระบบประสาทและการกักเก็บปัสสาวะมากกว่าตัวแบคทีเรียเอง เขาเชื่อว่าวิธีการของลุดวิก กุตต์มันน์ ทั้งจากมุมมองทางสรีรวิทยาและในแง่ของความสามารถในการใช้งานนั้นไม่จำเป็นและทำไม่ได้ในทางปฏิบัติ ในฤดูหนาวปี 1970 ขณะรักษาผู้ป่วยหญิงที่เป็นโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง เขาและพยาบาล Betty Lowe ได้ใช้สายสวนแบบไม่ต่อเนื่องเพื่อทำความสะอาดบ้านเป็นครั้งแรก ผู้ป่วยสามารถควบคุมปัสสาวะได้ภายในระยะเวลาอันสั้น และไม่มีการติดเชื้อในระบบทางเดินปัสสาวะ เมื่อผู้ป่วยรายนี้เดินทางไปยุโรป สายสวนก็ตกลงไปบนพื้นห้องน้ำสาธารณะโดยไม่ได้ตั้งใจ หลังจากทำความสะอาดง่ายๆ ก็สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้โดยไม่มีอาการไม่พึงประสงค์ใดๆ ต่อมา ดร.ลาพิเดสได้ตีพิมพ์บทความหลายบทความเพื่อแนะนำการใส่สายสวนเพื่อทำความสะอาดเป็นระยะๆ ให้กับแพทย์ระบบทางเดินปัสสาวะทั่วโลก และเสนอมุมมองที่ว่าการรักษาความถี่ในการถ่ายปัสสาวะของผู้ป่วยมีความสำคัญมากกว่าการรักษาความเป็นหมันของปัสสาวะ

ในบรรดาวิธีการรักษาที่ทันสมัยในระบบทางเดินปัสสาวะ มักใช้เทคนิคการใส่สายสวนแบบต่อเนื่องที่สะอาดก่อนการรักษากระเพาะปัสสาวะที่เกิดจากระบบประสาท การใส่สายสวนเป็นระยะที่สะอาดสามารถช่วยให้กระเพาะปัสสาวะกักเก็บและปัสสาวะที่ว่างเปล่าได้อย่างสม่ำเสมอ ปรับปรุงการทำงานของกระเพาะปัสสาวะ บรรเทาอาการของกรดไหลย้อนและภาวะไฮโดรเนโฟซิสในกระเพาะปัสสาวะและท่อไต และภาวะไตอักเสบจากไตและท่อไต และหลีกเลี่ยงภาวะแทรกซ้อนต่างๆ ที่เกิดจากสายสวนที่ไม่อยู่ในระยะยาว ปัจจุบันสัดส่วนของผู้ป่วยที่มีภาวะกระเพาะปัสสาวะอักเสบซึ่งเสียชีวิตจากโรคที่เกี่ยวข้องกับไตลดลงอย่างมีนัยสำคัญ และคุณภาพชีวิตก็ดีขึ้น การใส่สายสวนแบบต่อเนื่องที่สะอาดยังได้รับการยอมรับจาก International Continence Society ว่าเป็นวิธีการที่นิยมใช้ในการล้างกระเพาะปัสสาวะ และเป็นแนวทางการรักษาที่สำคัญสำหรับกระเพาะปัสสาวะที่เกิดจากระบบประสาท

เนื้อหาของบทความนี้มาจากอินเทอร์เน็ต ผู้เขียนจะไม่รับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้น โดยไม่ได้รับอนุญาตห้ามคัดลอกโดยเด็ดขาด